Strand- en portretfotograaf Côte d'Azur - Zomer '26
Bijgewerkt op: 21 uur geleden
Mijn fotografische avontuur aan de Côte d’Azur kan ik eigenlijk beschrijven in één sterke quote, tevens de titel op de boekomslag van een van mijn grote idealen, journaliste en vrouwenactiviste Gloria Steinem: “The truth will set you free, but first it will piss you off.”
Ondertussen ben ik helemaal terug van een bijzonder avontuur als strand- en portretfotograaf in Sainte-Maxime, een gezellig stadje naast Port-Grimaud en Saint-Tropez aan de Côte d’Azur. Deze vier maanden zijn voorbijgevlogen, en toch ook weer niet. Velen zeggen me nu tijdens mijn terugreis: ‘Welkom terug in de realiteit.’ Maar eigenlijk was het daar één grote realitycheck! Hier in België heb ik familie en vrienden. Hier heb ik ‘comfort’, een zekere vertrouwdheid. En niet te vergeten: hier is alles vlak. Daar in Frankrijk was het een lifestyle van werken en je plan trekken, alleen, zonder familie bij je. Een nieuwe taal, want mon français is nog steeds met haren op. De ruige weersomstandigheden, van pittige mistralwinden en hittegolven tot zware onweersbuien en droogte, en amper een vlak stuk land te bespeuren. Je galmt door bergen, op en neer, elke dag opnieuw. Niets is vanzelfsprekend, alles was onbekend. Ik nam een grote stap zonder precies te weten waar ik aan begon, besef ik nu. Ik vertrok naar Port-Grimaud met een job als strand- en portretfotograaf in het befaamde resort Prairies de la Mer. Het was een fietstocht van zo’n 45 minuten, langs een prachtige route aan de oceaan. Hemels natuurlijk. Ik stond letterlijk in een ansichtkaart. :-) Alleen voelde het soms alsof ik naast een autostrade fietste. De Côte d’Azur is nu eenmaal druk en enorm toeristisch, en dus kwam dat postkaartje tot leven à la Louis de Funès, met alle drukte die daarbij hoort.
En dan gebeurde er ook iets wat ik totaal niet had zien aankomen... Drie dagen voor mijn vertrek werd mijn eerste slaapplek, toen nog in Grimaud, geannuleerd. Ik kreeg een bericht van Airbnb: ‘Je kamer is geannuleerd.’ Zonder enige uitleg. Daar stond ik dan: een hele reis voor de boeg, gepakt en gezakt met vier grote koffers, mijn huis helemaal leeg en klaargemaakt voor een housesitter die in mijn huis zou verblijven, een job waar ik ontzettend naar uitkeek, maar plots geen vaste slaapplek meer. Hoewel ik sterk geloof dat alles gebeurt zoals het moet gebeuren, was ik ergens ook overtuigd dat deze slaapplek misschien gewoon niet voor mij bestemd was? Blijkt dat mijn intuïtie helemaal juist zat.
Ik zou slapen boven een druk café, in een klein kamertje met een gedeelde keuken, badkamer en leefruimte. Op zich was daar niets dramatisch aan. Ik ben niet iemand die veel luxe nodig heeft. Maar één klein detail ontbrak wel: mijn kamer had geen slot. :-) En dus bleef er één vraag door mijn hoofd spoken: ‘Hoe ga ik al mijn camera-apparatuur beveiligen?’ Met werkdagen van tien tot twaalf uur kon ik mijn kamer natuurlijk niet zomaar onbeveiligd achterlaten. Mijn camera’s zijn tenslotte mijn werkmateriaal én een groot deel van mijn investering. Maar ondanks die onzekerheid was ik toch ontzettend dankbaar. Dankbaar voor de job, dankbaar voor de prachtige plek waar ik mocht werken en vooral dankbaar voor het zalige avontuur dat op het punt stond te beginnen. Ik zou absoluut een nieuwe kamer vinden! ‘Ik heb nog drie dagen,’ dacht ik.
Hoe ik in drie dagen tijd aan een nieuw, prachtig appartement kwam, met een balkon en een panoramisch uitzicht, voor dezelfde prijs als dat kleine kamertje? Ja, dat is toch een mooi voorbeeld van ‘dienstbaarheid’ onder de mensheid. Om een lang verhaal kort te maken: naast mijn koffer lag een exemplaar van het welbekende reismagazine Côte & Provence en plots dacht ik: wat als ik gewoon de hoofdredacteur mail met de vraag hoe ik last-minute nog aan een nieuwe slaapplek kan geraken in zo’n toeristische streek? Met toch wel een lichte paniek nam ik die hele nacht de tijd om mails te versturen naar redacteurs. Het was ergens ook mijn enige kans, want ik vond geen enkele slaapplek meer. En na een zeer korte nacht kreeg ik al vrij snel antwoord, jawel, van de lieve hoofdredacteur Suzanne Rietmeijer. Zij gaf me het mailadres van een redacteur die daar werkte. Na contact met haar bracht zij me al snel in contact met haar vriendin, een immobiliënmakelaar in Sainte-Maxime. En toen gebeurde er iets wat bijna te mooi leek om waar te zijn: zij vertelde me dat ze haar appartement de hele zomer wilde verhuren en toevallig ook nog een seizoenswerker zocht aan wie ze het appartement kon verhuren. En zo vertrok ik uiteindelijk toch nog op mijn geplande vertrekdatum van 9 mei richting Sainte-Maxime. Met een nieuw appartement, helemaal voor mij alleen, met een keuken, een badkamer, een salon, een prachtig uitzicht vanaf het balkon, een privézwembad én vijf tennisbanen! Beter dan dat kamertje in Grimaud, toch? :-)
Hoewel ik dacht meer stabiliteit te hebben, bleek het allesbehalve stabiel te zijn. Maar dat is natuurlijk ook eigen aan het aangaan van zo’n avontuur, hé. :-) Na een autoreis van maar liefst twaalf uur arriveerde ik eindelijk in mijn nieuwe residentie. Gepakt en gezakt reed ik mee met een ex-collega en chef-kok die toevallig vanuit België terug naar zijn woonplaats in Sainte-Maxime reed. Hij heeft nog een zoon in België wonen en gelukkig stond er voor hem net in de eerste week van mei een rit terug naar Sainte-Maxime gepland. Wat was ik dankbaar dat ik met hem mocht meerijden! Bij deze nogmaals een grote dankjewel, Philip. 🙏🏻🚗
Eens gearriveerd, besefte ik pas hoe onvoorbereid ik eigenlijk was. Ik was even vergeten hoeveel berglandschap er in het zuiden van Frankrijk is. Daar stond ik dan, midden in de bergen, natuurlijk met prachtige uitzichten (my favourite), maar al vrij snel kwam er een lichte paniek opzetten: hoe ging ik dit in hemelsnaam elke dag met mijn fiets doen? Een gewone, eenvoudige elektrische fiets was mijn enige vervoermiddel. Op sommige momenten fietste ik door de hitte zó traag de berg op dat ik letterlijk bijna achteruit weer naar beneden rolde. (Dat was absoluut een filmpje waard.) Toch voelde ik me enorm gelukkig. Zenuwachtig, absoluut, maar vooral gelukkig. Ik had drie dagen de tijd om te acclimatiseren aan mijn nieuwe omgeving en daarna begon mijn eerste werkdag.
Lang heb ik daar niet gewerkt en van een eerste job kwam al snel een tweede, want ik merkte al gauw dat werken in een resort totaal mijn ding niet was. Op mijn tweede werkdag kreeg ik meteen een stevige kennismaking met de beruchte mistralwind, waarbij ieders haren alle kanten op vlogen. Ik werd bijna van mijn fiets weggeblazen en mijn werkdag zat er pas na twaalf uur op... schitterend. :-) Ik voelde me opgesloten en had er eigenlijk helemaal geen fotografievrijheid, ook al leek het op papier misschien wel zo. Daarbovenop was het ook een tegenvaller wat betreft mijn baas en dus besloot ik ermee te stoppen.
Gelukkig mocht ik vrij snel beginnen bij een zeer befaamde fotostudio in het hartje van Sainte-Maxime: Arthur Photo. Daar kreeg ik bovendien een stevige opleiding. Het team bestond uit vijf ervaren fotografen en ondanks mijn jarenlange ervaring voelde ik me daar plots weer een groentje. Daar zat ik dan, met mijn camera, in een heel nieuw land, een nieuwe taal en een nieuw team. Al gauw werd me duidelijk dat hier een heel andere fotografietechniek werd gebruikt. Ik moest veel meer aandacht besteden aan het beschermen van mijn cameramateriaal tegen zon, zee, wind, zand en strand, en dat vond ik ergens zo'n tijdverlies! Ik wil kunnen doorwerken en dat lukte daar niet. Ik moest een specifieke techniek leren om gezinnen aan te spreken en kreeg tijdens die bloedhete wandelingen over het strand ook de nodige afwijzingen te verwerken.
Helaas kreeg ik daar opnieuw een serieuze realitycheck. Ik bleef me in deze job te onervaren voelen en uiteindelijk besloot ik ook hier te stoppen. Ik kon het fysiek gewoon niet aan. Het werd een groot zelfinzicht. Ik merkte dat ik me moeilijk kon aanpassen aan de hitte, dat ik niet iemand ben die zomaar iedereen kan aanspreken in verschillende talen en al helemaal niet met een gemaakte communicatie- of verkoopstechniek. Daarnaast had ik door mijn dysfagie meer pauzes nodig om rustig te kunnen eten, terwijl dat bij deze job erg moeilijk was. Ik moest enorm veel foto’s maken, zonder enige zekerheid dat die foto’s ook daadwerkelijk verkocht zouden worden. Van een vast maandloon was geen sprake. Ik verdiende uitsluitend op basis van een percentage van de foto’s die uiteindelijk verkocht werden. Dat maakte het werk niet alleen intensief, maar ook behoorlijk onzeker.
En dus stond ik daar plots, opnieuw, zonder job.
En toen dacht ik terug aan die quote van Gloria Steinem: “The truth will set you free, but first it will piss you off.” Wel... mijn truth was op dat moment behoorlijk hard aan het 'pissen'. :-)
Maar als ik nu terugkijk naar deze foto’s, geeft me dat toch een ongelofelijk dankbaar gevoel. Het was een topervaring om al deze leuke mensen te ontmoeten en hun kleine momenten vast te mogen leggen. Helaas is er één fotoserie verloren gegaan, en dat gebeurde al tijdens mijn allereerste dag tijdens een SD-kaartwissel. Daar fotografeerde ik een paar jonge koppels, waaronder een ontzettend leuk koppel uit Australië. Wat jammer dat ik deze foto’s nooit meer zal terugzien.
The unknown, once again.
Na nogmaals een sprong in het diepe en de nodige onwetendheid, kwam al snel mijn ware authenticiteit naar boven. Achteraf bekeken denk ik dat dit precies het moment was waarop er iets anders voor mij begon te ontstaan. ‘Soms moet er eerst iets wegvallen voordat je ziet wat er eigenlijk voor je ligt.’ Op het moment zelf voelde het natuurlijk helemaal niet zo. Maar ergens voelde ik ook dat dit geen einde was... eerder een soort duwtje in een andere richting. Een nieuwe richting zoeken was gelukkig niet moeilijk. Al enige tijd was ik in België bezig met een concept dat ik ‘Women’s Empowerment’ noemde: de vele lagen die wij vrouwen hebben, creëren en delen in beeld. En dus dacht ik: waarom probeer je het niet hier? Geen klassieke portretshoots, maar een ervaring waarin vrouwen zichzelf op een andere manier konden zien: vrouwelijk, krachtig, puur en helemaal zichzelf. En plots had ik tijd. Tijd om na te denken, tijd om te creëren en vooral tijd om eindelijk te doen wat al een tijdje in mijn hoofd zat. Ik begon locaties te zoeken, ideeën uit te werken en vrouwen aan te spreken. De stranden en prachtige landschappen van de Côte d’Azur werden mijn decor. Een geluk bij een ongeluk. Alsof het leven me eerst een paar deuren liet dichtvallen om me uiteindelijk te laten ontdekken dat er andere deuren waren die ik zelf mocht openen.
The dream itself, waiting to come out until I felt ready to receive.
Jaaa... en toen kwam ineens dit op mijn pad! Dé droom! Een leuk weetje: in januari dit jaar zat ik met een vriendin een theetje te drinken aan het Bezoekerscentrum in Koersel, een mooie plek midden in de natuur. Het was ons laatste momentje samen, want zij vertrok voor zes maanden naar India en Sri Lanka. Terwijl we over haar reisplannen praatten, voelde ik zelf ook een diep verlangen om ‘iets met fotografie’ te doen in het buitenland. En al snel zei ik: ‘Hoe leuk zou het zijn om mijn vrouwenconcept Women’s Empowerment in Frankrijk te fotograferen?’ En kijk eens aan... vier maanden later zat ik in Frankrijk en werd er zó veel veranderd dat ik mijn vrouwenconcept kon uitwerken, naast de oceaan, soms zelfs helemaal ín het water, met de wilde golven en het zonnetje op mijn gezicht. Wat een connectie, zowel met de mens als met de natuur!
Dromen waarmaken
Een droom waarmaken klinkt vaak zo mooi. Alsof je gewoon een beslissing neemt, je koffers pakt en vertrekt. Alsof het leven je onderweg vanzelf naar de mooiste plekken brengt. Maar niemand vertelt je dat het waarmaken van een droom soms ook betekent dat je jezelf tegenkomt. Hard zelfs. Dat je onzekerheden worden uitvergroot, dat je verwachtingen niet altijd overeenkomen met de realiteit en dat je soms opnieuw moet beginnen zonder te weten waar je uiteindelijk zult uitkomen.
Mijn vier maanden aan de Côte d’Azur waren dan ook zoveel meer dan alleen een fotografisch avontuur. Ik heb er gewerkt, gefaald, opnieuw geprobeerd, mezelf in vraag gesteld en vooral heel veel geleerd. Over fotografie, over andere mensen, over het leven, maar misschien nog het meest over mezelf. Ik ontdekte waar mijn grenzen liggen, wat niet bij mij past en vooral waar mijn hart wél sneller van gaat kloppen.
Een droom waarmaken vraagt moed. Niet alleen de moed om te vertrekken, maar ook de moed om onderweg bij te sturen wanneer iets anders loopt dan je had gehoopt. Om deuren achter je te durven sluiten, ook wanneer je nog niet weet welke deur daarna zal opengaan. En ja hoor, dit was niet mijn eerste buitenlandse avontuur. Ik heb ondertussen al een paar avonturen achter de rug, vele jaren geleden, waaronder een dansopleiding van drie maanden in New York en jobervaringen als kids entertainer in Kreta en Rhodos. Het avontuur zat dus al langer in mij en dat bracht me ergens al een soort zekerheid. Maar toch, dé stap nemen blijft altijd een grote daad van moed.
Ik vertrok naar Frankrijk met een droom. Ik kwam terug met iets veel waardevollers: meer vertrouwen in mezelf, een duidelijker beeld van wat ik wil creëren en het besef dat ik mijn eigen pad niet altijd hoef te kennen om het toch te durven bewandelen. Misschien is dat wel de essentie van dromen waarmaken: niet wachten tot je zeker weet dat alles goed zal komen, maar vertrekken met het vertrouwen dat je onderweg wel zult ontdekken waar je moet zijn. Want soms ligt de mooiste bestemming niet op de plek waar je naartoe dacht te gaan, maar op een pad dat je pas ontdekt wanneer je de moed hebt om te vertrekken.
En misschien is dat wel mijn grootste les: je hoeft niet te weten waar je uitkomt om toch de eerste stap te zetten. Je hoeft alleen maar genoeg te geloven in jezelf om te vertrekken. En de rest? Die ontvouwt zich onderweg.
En dus... droom ik verder, want er zijn er nog een paar haha :-)
PS. De vele reels die ik heb gepost op mijn Instagram, staan ondertussen allemaal op mijn Youtube-Kanaal: https://www.youtube.com/@anastasiatofoni17
Enjoy!
Opmerkingen